Bombay – Show Your Teeth

Mathias Janmaat is een begenadigd songschrijver, zoveel mag Show Your Teeth duidelijk maken. In vergelijking met Bombay Show Pig klinkt het allemaal serieuzer, coherenter, meer op lofi-rock georiënteerd. Je mist misschien de speelsheid die debuutplaat Vulture/Provider kenmerkte, maar daar staat op deze plaat weer een rijke wereld aan geluiden en instrumenten die in de productie (wederom door Simon Akkermans) zijn gebruikt tegenover. Show Your Teeth is een top nederpopplaat. Het maakt nieuwsgierig hoe Janmaat zich verder ontwikkelt als hij de afgelopen emotionele periode van zich heeft afgeschud.
Muzine

facebooktwitter

Causes – Under Bridges That You Built For Me

“Causes is een indiepopband uit Utrecht. De oprichter en geestelijke vader is de uit Londen afkomstige Rupert Blackman, die in 2008 zijn thuisland verliet en zich vestigde in ons kikkerlandje.”
Under Bridges That You Built For Me staat vol met zoetgevooisde popliedjes met pakkende refreintjes. De hoofdrol is, naast de hooggestemde vocalen van Blackman weggelegd voor – zo gemakkelijk komt hij niet van zijn imago af – de gitaar. Naast Teach Me How To Dance With You staan er nog twee singles (Walk on water en To the river) op het album. Zou het een graadmeter zijn, dan kan je nu al spreken van een succesvol album. Of het een aanrader is? Zeker, voor wie houdt van pakkende pop die gemakkelijk in het gehoor ligt. Causes kabbelt op deze plaat lekker voort. Het is echter tegelijkertijd ook het grote minpunt: er is duidelijk gekozen voor een bepaald thema en daarop wordt slechts minimaal gevarieerd.”
Muzine

facebooktwitter

The Cult – Hidden City

Now in their 33rd year, the Cult went through several metamorphoses in their first five years, as they hurtled from Love’s psychedelic goth to Electric’s Rick Rubin-produced hard rock. The reinventions aren’t as dramatic now, but they’re still not standing still. Their 10th album darts from brooding postpunk to old-fashioned heavy metal and back again. At the heart is still the curious chemistry between gruff-toned, cosmically inclined singer Ian Astbury and his polar opposite, down-to-earth Mancunian guitarist Billy Duffy, the Cult’s own human riff. Duffy’s glorious, free-flowing playing fires Dark Energy and Avalanche of Light, two of the strongest Cult songs in years. Not all tracks hit such bullseyes, but Birds of Paradise finds Astbury unexpectedly and emotionally crooning, Tony Bennett style. He takes this approach further with confessional closer Sound and Fury, an epic voice-and-piano ballad that echoes Bowie’s Wild Is the Wind. As ever in Cultworld, ch-ch-ch-changes find them at their best.
The Guardian

facebooktwitter

DeWolff – Roux-Ga-Roux

De lijn van GSE lijkt wel te zijn doorgetrokken richting Roux-Ga-Roux, maar toch niet helemaal. We vinden nu bijvoorbeeld wel nummers die boven de 6 minuten durven te klokken en met het aan Vaya Con Dios ballade What’s a Woman (ik moest daar aan denken, vraag mij niet hoe en waarom) herinnerende What’s the Measure of a Man kan de glimlach bij ondergetekende niet breder reiken. Heel bevrijdend. Dat is sowieso een gevoel wat door geheel Roux-Ga-Roux doorsijpelt; het hoorbare plezier, nergens voelt het album zich geroepen om ook maar ergens écht schatplichtig aan te zijn. Het is vooral de eigen ervaring, het eigen smoelwerk, wat deze plaat kenmerkt. Natuurlijk, de ondertoon van Cuby, Brainbox, Outsiders, Cream, Yardbirds, Outlaws, Lynyrd Skynyrd, Allman Brothers, Deep Purple, Uriah Heep Hendrix, Led Zeppelin én niet te vergeten (vroege) Grand Funk Railroad zijn overduidelijk aanwezig. Maar hey… wat zou jij doen met zo’n platenkast én zo’n scala aan mogelijkheden en ervaring? Exactemundo! Het resultaat is een buitengewoon plezierige plaat, waarop een eigen moddervette stempel is gedrukt. En dat is best wel een melancholische opluchting voor de doorgewinterde retrorocker.
NMTH

facebooktwitter

DIIV – Is The Is Are

The making of this sprawling double album has not been without its drama. Since the Brooklyn band released their 2012 debut, Oshin, lead singer Zachary Cole Smith has been arrested for heroin possession and suffered a year’s worth of writer’s block, although the tortured artist archetype is something he seems to embrace: “I know I have to stay alive at least until the album’s done,” he recently declared. Is the Is Are picks up where Oshin left us, with an even deeper focus on sonic textures – swooning guitars divebomb over motorik rhythms – and some thrilling, druggy freak outs (Under the Sun and the title track in particular resemble Spiritualized). At first it can seem too reliant on one style and, like many a double album, in need of an edit. Then you realise that overindulgence is half the point here. Diiv are demanding complete sonic immersion, and providing the listener with ample opportunities to lose themselves.
The Guardian

facebooktwitter